„Chusta w brzuchu ”
Co może zostać przez przypadek w ciele pacjenta? Igła, fragment uszkodzonego narzędzia, a najczęściej chusta chirurgiczna.
Temat jest medialny, bo brzmi sensacyjnie. W jednym z artykułów red. Beata Terczyńska cytuje anonimowego chirurga: „Dzielimy się na dwie grupy: tych, którzy już coś komuś zaszyli lub to zrobią. Gdy pacjent ma krwotok, naprawdę można przeoczyć chustę.”
Życie pokazuje, że można się z tym zgodzić. Do „przeoczenia chusty” dochodzi częściej, niż nam się wydaje. O tym, do czyich obowiązków należy liczenie użytych tamponów, gazików czy narzędzi, i co z tego wynika, napiszę innym razem. Dzisiaj opowiem historię Pana Jana (imię zmieniono).
Pan Jan, lat 66, w 2004 roku przeszedł operację kardiochirurgiczną. Trzy miesiące później, w tej samej klinice, ponownie zszywano mostek, bo wystąpiły powikłania. Pacjent czuł się coraz gorzej. W innym szpitalu wykonano TK klatki piersiowej (tomografię komputerową), gdzie uwidoczniono zmianę o wymiarach 12 cm/10 cm/10 cm, zidentyfikowaną jako krwiak uciskający lewą komorę serca. Z tym badaniem pacjent wrócił do kliniki kardiochirurgicznej. Tam jednak uznano, że „krwiak otorbił się i żyje własnym życiem”. Hospitalizacja w celu diagnostyki i leczenia nie przyniosła ulgi: pacjent skarżył się na duszności, męczyły go bóle i ucisk w okolicy mostka, nie mógł spać, bo nie było możliwe przyjęcie pozycji leżącej (drzemał półleżąc). Stan pacjenta był na tyle zły, że ZUS stwierdził niezdolność pacjenta do samodzielnej egzystencji. W 2012 roku widoczny w TK „otorbiony zbiornik płynowy” miał już wymiary 20 cm/15/cm/16/cm. Klinika odmówiła leczenia.
W 2012 roku, osiem lat po zabiegu kardiochirurgicznym, w innej placówce u pacjenta wykonano zabieg torakotomii, w trakcie którego stwierdzono obecność dużej gazy operacyjnej. Wg relacji personelu medycznego, ciało obce w klatce piersiowej pacjenta było wymiarów… piłki do siatkówki. Pacjent stale ma drenaż w klatce piersiowej, ponieważ z rany wydobywa się ropa. Co kilka miesięcy musi być hospitalizowany.
Biegli nie mają wątpliwości co do tego, że wszystkie dolegliwości, na jakie skarżył się pacjent przez osiem lat były spowodowane pozostawieniem gazy operacyjnej w jego klatce piersiowej podczas operacji w 2004 roku. Wymaga codziennej opieki pielęgniarskiej w związku z tym, że rana cały czas nie jest wygojona i pomocy opiekuna.
Proces dobiega końca. Wkrótce wyrok albo ugoda.
Zadam takie pytanie, jakie zwykle moi klienci kierują do mnie: jakie zadośćuczynienie* powinien otrzymać pacjent?
* Aktualizacja wpisu: Sąd Okręgowy zasądził kwotę 125 tys. złotych zadośćuczynienia. Sąd Apelacyjny na skutek naszej apelacji zmienił wyrok Sądu I Instancji i zasądził 350 tys. zł. zadośćuczynienia, czyli ponad dwukrotnie większą sumę, niż za „odpowiednią” uznał Sąd Okręgowy!















